Op maandag 10 november 2008 om 19:40 was het resultaat van de de zwangerschapstest eindelijk POSITIEF… Jippie!!! Ik kwam ook joelend de kamer in rennen vanaf de wc en vriend (nu echtgenoot) lief was even stomverbaasd over mijn uitbundigheid…

Op vrijdag 15 oktober 2010, was het weer zover. Weer een positieve test. (In juni ook al, maar toen ging het helaas mis.) Tijd om dit blog weer nieuw leven in te blazen, want ik heb immers weer nieuwe ervaringen op te doen rondom zwangerschap en bevallen.

Dit web-log was ik begonnen voor mijn eerste zwangerschap. Alleen heb ik alle berichtjes over het zwanger worden (was een beetje saai, steeds weer het berichtje, dat het niet gelukt was enzo wordt ook zo eentonig) die berichtjes had ik dan ook weggehaald. Dus je leest hier praktisch alleen over de zwangerschap zelf. Op 10 juli 2009 was ik uitgerekend.

Op 18 juli 2009 ben ik thuis bevallen van een gezonde dochter. Haar naam is Janneke Jurrine.

Ik verwacht rond 26 juni 2011 uitgerekend te zijn van mijn tweede kindje.

Berichtte ik vorige keer weer zwanger te zijn. En dat Janneke een paar maanden voor haar verjaardag een broertje of zusje zal krijgen…

Helaas, niet lang daarna eindigde de zwangerschap in een miskraam.

Zwanger worden is dus al 1 ding (waarvoor ik ooit dit blog ben gestart)

Maar zwanger blijven… dat is dus ook al iets wat niet altijd vanzelfsprekend is.

Kinderen zijn dus met recht wondertjes.

Lang heb ik niet over de miskraam hoeven treuren. Iedere keer als ik naar mijn dochter keek, werd ik zo blij dat ik haar al heb. Mijn kleine prinsesje… En nu, weer een paar maanden later, ben ik erachter gekomen dat ik weer zwanger ben. Sneller dan ik had durven hopen. Ik ben nu zelfs al ietsje verder in de zwangerschap dan vorige keer in juni. Als ik zelf even reken vanaf de eerste dag van mijn laatste menstruatie… Dan zal 26 juni de uitgerekende datum zijn. Dat is 2 weken voor de uitgerekende datum van Janneke en 3 weken voor haar verjaardag, omdat zij een weekje langer wilde blijven zitten.

Op 5 november heb ik de eerste echo, als alles goed gaat. En de week daarop de intake bij de verloskundigenpraktijk.

Vorige bevalling vond thuis plaats, met een doula erbij als bevallingscoach. Dat was mij erg goed bevallen. De doula die ik toen had was een stagiaire. Of ik dit keer weer voor een stagiaire ga, of toch weer voor haar (maar dan betaald uiteraard) kies, dat weet ik nog niet. Ik gun het haar, we waren vorige keer een goed team. Maar ik weet als docent hoe moelijk het is om stageplaatsen te vinden. Voor doula's lijkt mij dat helemaal lastig. Dus eigenlijk gun ik het een stagiaire ook wel weer. Ik denk er nog even over na. Ik kan over een tijdje natuurlijk ook wat kennismakingsgesprekjes met stagiaires voeren. En als het niet klikt onze bekende doula bellen. (Het wordt toch al moeilijk om haar te evenaren, we waren voor en tijdens de bevalling in juli 2009, zo op elkaar ingespeeld, echt een team…) En dan zien we wel weer… De doula van toen, kan ik in ieder geval altijd nog bellen. En dat is ook wel een fijn idee.

Waarom ik niet meteen voor haar kies… Het klikte wat te goed tussen haar en mij (tenminste, dat was mijn ervaring…) Ik baalde er erg van dat ze na de bevalling, toen ik het geboorteverslag kreeg zei dat ze liever geen contact wilde houden (hadden ze haar op de opleiding afgeraden zei ze…) Erg jammer, ik had namelijk het idee er echt een vriendin, danwel goede kennis bij te hebben. Ik had ook het idee dat dat wederzijds was. Dus ik baalde enorm toen ze zei geen contact te willen houden. Ik snap dat ze zich professioneel wil opstellen. Maar als het echt klikt…Dan doe je jezelf vind ik ook tekort,  En dat vind ik jammer. Voor mij is dat nu het twijfelpunt. Want stel, het klikt weer als vanouds… Dan komt daar ook dat afscheid weer. En het kan ook zijn dat ik onbewust wat meer afstand van haar wil houden, juist hierom. En in dat laatste geval, kan ik misschien beter een andere doula kiezen. En als het niet klikt met een andere doula (stagiaire) dan kies ik er misschien voor om zonder doula erbij te bevallen. Of toch weer haar erbij.

Ach ik ben nog maar zo pril zwanger dat ik me nog niet direct daarmee bezig hoef te houden. Wel of geen doula en wie dat dan mag wezen als we er wel een willen. Eerst maar een echo om te zien of dit keer alles wel ok is. Dan het einde van het eerste trimester (media dec.) afwachten. En dan is het tijd genoeg om te bellen.

Hmm… over bellen gesproken, ik kan die moeders voor moeders wel weer eens bellen.

Het is even stil geweest.
Janneke is alweer 11 maanden.
Tijd om haar kinderfeestje te gaan voorbereiden.
En het grootste cadeau. Die krijgt ze 7 maanden na haar verjaardag pas.
Janneke krijgt een broertje of zusje

De doula zou zondag op vakantie gaan en ik wilde haar er eigenlijk wel bij hebben, bij de bevalling. Maar ja wat als het kind dus op of na zondag geboren zou worden… Dat zou dan wel balen zijn.

Vrijdag avond was ze nog langs geweest, met een andere doula, die het van haar zou overnemen als het ook met haar klikte. Vrijdag had ik nog een polarisatie massage gehad van de doula (Een massage die ze alleen mogen toepassen als je al zover bent dat je mag gaan bevallen…) En ik had nog flink wat ananas gegeten (had ik op internet gelezen, dat het weeen kon opwekken..) en ook nog wat met man lief ge-eh-laten-we-maar-zeggen-rollebold (ook dat zou helpen…)

Om een uur of 2 in de nacht van die vrijdag of zaterdag braken de vliezen, (Toeval… of heeft een van de dingen hierboven geholpen???)

Ik was even naar de wc geweest (wat ik op het laatst gemiddeld 36 keer per uur moest…)  Maar toen ik opstond van de toilet (Ik had echt flink goed uitgeplast) liep er ineens een hoop vocht langs mijn benen naar beneden… Meteen ben ik in de douche gaan staan, want daar zijn witte tegeltjes op de vloer en kon ik zien of het vruchtwater helder was. Het vruchtwater was helder.
Een minuut of 40 daarna kreeg ik krampen in mijn buik, Het voelde als de kramp die ik ook weleens heb als ik zwaar ongesteld ben. Dat waren dus de eerste weeen. Ze kwamen inderdaad, zoals ze bij de pufclub zeiden (en zoals in de boeken van Beatrijs Smulders te lezen valt) in golven aangezet, langzaam opkomend, even heftiger en dan weer afkabbelend.

In de ochtend, om 830 hebben we de dienstdoende verloskundige gebeld op de 06.  Zij zou aan het einde van de ochtend even bellen als ik haar niet eerder had gebeld. Want als ik om de 5 minuten weeen kreeg en dat gedurende 2 uur lang, dan moesten we haar terug bellen.

De eerste weeen bleven echter hetzelfde aanvoelen en ze bleven om de 10 minuten gemiddeld komen. Dus dat schoot niet echt op nog.

De verloskundige kwam aan het einde van de ochtend even langs. Ze zei dat als ik ‘s nachts om 3 uur nog niet was bevallen, dat ze me dan de ochtend erna zouden gaan inleiden in het ziekenhuis… Nou daar zat ik dus mooi niet op te wachten. Ik had gelezen dat onder de douche, niet alleen de weeen beter opgevangen konden worden, maar dat het ook mogelijk was dat daar de weeen wat aangewakkerd konden worden. Ik dacht, ik ga mooi niet meer naar het ziekenhuis. Dus huppakee, onder de douche gesprongen.

Dat was rond 1 uur ‘smiddags. Meteen daarna begonnen de ontsluitingsweeen, die wat heftiger werden dan die voorweeen (verwekingsweeen van de baarmoedermond.) Heerlijk die rugweeen… Ik weet nog dat ik onder de douche heb staan huilen. (Ik was alleen onder de douche, mijn man en doula waren elders bezig, omdat die weeen ervoor toch nog niet zo heftig waren dat ik het niet alleen af kon…) Die huilbui had ik even nodig om te ontladen denk ik. Even de stress en emoties eruit gooien. Ik merkte dat ik me daarna, na de douche veel beter kon ontspannen tussen de weeen door.

Ik zei nog, tijdens de weeen… "Dit noemen ze bevallen?, Nou het bevalt me helemaal niet…"

‘s middags om 17:30 kwam een andere verloskundige die de dienst had overgenomen. (Gelukkig maar, want die eerste die mocht mijn man niet, die mocht haar al meteen niet, omdat ze zo zakelijk was en meteen over ziekenhuizen en inleiden was begonnen…)

Zij had ook getoucheerd, wat ze zo min mogelijk willen doen, omdat de vliezen waren gebroken zou er immers ook meer kans op infectie zijn. Ik bleek "al" op 4 cm te zitten… (ik was wat ongeduldig want ik hoopte dat ze zou zeggen 10 en pers maar mee…maar ja…)

2 uur later echter zat ik wel op 10 cm ontsluiting (De verloskundige was vanaf 17:30 de hele tijd gebleven, want ze had geen andere bevallingen gelukkig… anders had het misschien heel anders gelopen allemaal…)

Hoezo was dat een weeen storm geweest. Ik had maar heel kort om de 5 minuten ontsluitingsweeen gehad, al snel daarna ging het om de 3 minuten en om de 2… De doula had zo’n skippybal meegenomen, daar heb ik heerlijk overheen gehangen tijdens de weeen (nou ja, heerlijk…) En met mijn knieen zat ik op een matraskussen. De doula en mijn man duwden daar waar nodig was op mijn rug om tegendruk te geven aan de weeen. En via een bidon kon ik af en toe even bijtanken met water.

Toen de verloskundige zei… "wil je niet nog even onder de douche" en ik dat ook deed (Ik had beter moeten weten) brak de weeenstorm pas echt los… In die douche was echt verschrikkelijk. Mijn man steeds de douche uitzetten (om de minuut bijna) en sprong erbij om tegendruk te geven op mijn rug. Ik zat zowat op handen en knieen voorover over het douchekrukje (van de tuinset van mijn ouders geleend), ik kon niet meer staan, zo’n pijn…

Snel afgedroogd en richting de slaapkamer gegaan, maar niet snel genoeg, op de overloop weer zo’n heftige wee. Ik moest voorover op  de trap naar zolder hangen om die op te kunnen vangen. Echt heel heftig.

Toen de vraag, wil je op de baarkruk of op bed? Ik had eerst gedacht op die kruk te willen, maar moest er op dat moment echt niet aan denken. Dus heb gekozen voor een horizontale bevalling, liggend op bed.

De verloskundige wilde weer toucheren om te kijken hoever ik was. En toen bleek het dus al 10 cm te zijn… Dus snel op bed gaan liggen en toen mocht ik langzaam aan mee gaan persen (alsof ik keuze had…)

Languit op bed, met een nat washandje over mijn ogen (om het licht te dempen, want dat kon ik op dat moment niet hebben, fel licht, maar ja de verloskundige moest wel goed in mijn doos kunnen kijken…) Het washandje hielp mij wel om goed te kunnen concentreren op die persweeen en op de stem van de verloskundige die de instructies gaf. Voor de rest had ik mij helemaal afgesloten van de buitenwereld. Ik was volgens mijn man helemaal in een soort trance.

Na een half uurtje persen ‘stond het hoofdje’ bijna… Toen bleven ineens de weeen uit.

Ja wat nu… ineens duurde het soms wel ineens 10 minuten tot de volgende wee. Met massage op mijn buik, door de verloskundige werd die volgende wee toch weer opgewekt. Toen ik als laatste moest persen, bleef de wee ook uit. Het zou de laatste keer persen zijn. Ik kreeg toen van de verloskundige een oxitocine prik in mijn been (normaal doen ze dat na de bevalling, om de naweeen op te wekken en de baarmoeder te laten samentrekken om zo de placenta los te krijgen en de bloeding daarvan te stelpen…) en weer die massage op mijn buik…

Volgens mijn man zei de verloskundige op dat moment "nee he, dit is helemaal niet goed’  en stond hij op het punt om flauw te vallen… hij zag het al helemaal voor zich dat ik zo met de ambulance naar het ziekenhuis afgevoerd zou worden en dat het helemaal niet goed ging… Zelf heb ik hiervan helemaal niets meegekregen… Ik voelde gewoon dat het met het kindje goed ging. En dacht alleen maar… laat me nou maar persen, wee of geen wee… (Want dat hoofdje zat aan het einde van mijn doos te branden… En dat voelt niet bepaald prettig)

Maar gelukkig kwam daar dan toch die laatste wee en heb ik geperst met alles was ik in me had. Toen werd Janneke geboren…

Gelukkig maar, want achteraf hoorde ik dat de verloskundige de schaar voor de knip al bijna in haar handen had…

Binnen 10 minuten lag (zonder na-weeen) ook de placenta eruit.Die zat al vrij los (waarschijnlijk door die oxitocine prik) En ook daarna heb ik geen weeen meer gehad.

De eerste apgarscore was een 9 (ze had een beetje blauwe voetjes) Na 5 en 10 minuten had ze beiden een 10… Ook de andere controles (loopreflex, ruggetje, meten en wegen enz…) waren prima.

Ik werd intussen gehecht (3 piepkleine scheurtjes van binnen, waarvan 2 een klein hechtinkje nodig hadden.) En mijn man kon intussen even met zijn kersverse dochtertje kroelen… (en even uitblazen van opluchting op de goede afloop…)

Daarna begon de borstvoeding. Janneke bleek (net als mamma, die dat ook voor het eerst deed) een natuurtalentje te zijn en nu na een week, drinkt ze nog steeds erg goed aan de borst…

Bij de bevalling was mijn man en ik had een doula erbij. Wat ik errug fijn vond. Volgende keer vraag ik haar er weer bij… Ze was vooral voor mijn man een goede steun, want hij heeft mooi bij haar alles kunnen afkijken hoe hij mij moest ondersteunen. Ik voelde dat we met z’n drieeen echt een team waren. Dat heeft mij zeker geholpen mij goed te kunnen ontspannen tijdens de bevalling.

Tips voor de nog zwangere lezers:

- zo’n skippybal om overheen te hangen… echt een aanrader.

- zorg voor een cd met van die ontspannende ‘ZEN’ muziek… Het hielp mij daarop te concentreren met het ademen en puffen. En probeer je zoveel mogelijk te ontspannen. Zorg voor gedempt licht, zodat je niet in een felle lamp hoeft te kijken.

- een bidon met water bij de hand, want tijdens de persweeen kun je echt niet rechtop even uit een glas drinken… en het is heerlijk om tussendoor even wat koud vocht in je mond te hebben.

- Een opblaasbaar nekkussentje, voor in je nek mocht je ook liggend op bed willen bevallen… (en ook al ben je wat anders van plan, je kunt net als ik op het laatst van gedachten veranderen… want je weet pas dan hoe die weeen werkelijk aanvoelen, ik moest er niet aan denken om te gaan zitten op die kruk.)

- een nat washandje over je ogen, om de omgeving te verduisteren en je hoofd koel te houden.

- Dextro energy (neem er niet teveel, alleen als je echt helemaal op bent… Ik heb er 3 nodig gehad tijdens de laatste ontsluitingsweeen. Ik kikkerde er meteen van op. Tijdens de persweeen vroegen ze ook of ik wilde, maar toen moest ik er niet aan denken zo’n zoet ding in mijn mond, toen had ik liever water uit de bidon.)

- Zorg dat er, zeker als het je eerste kindje is, bij voorkeur iemand bij is die vaker bij een bevalling is geweest. Zelf wilde ik mijn ma er niet bij hebben. Mijn man wilde mijn beste vriendin er niet bij hebben. Dus hebben wij gekozen voor een buitenstaander, een doula in dit geval. Iemand die niet emotioneel bij ons betrokken is, maar wel heeft geleerd voor het begeleiden van zwangeren tijdens de zwangerschap en bevalling. En wij hebben er heel wat aan gehad. (Natuurlijk moet het wel klikken…)

Op 18 juli 2009 is, na 41 weken en 1 dag zwangerschap onze prachtige dochter Janneke geboren.

Janneke is thuis geboren om 20:20 uur. Ze woog 3360 gram en was toen 53 cm lang.

Meer over de bevalling lees je hier later. Maar eerst ga ik verder genieten van de kraamtijd en ons kindje.

Vanmiddag had ik weer een afspraak bij de verloskundige.

Ook dit keer alles prima in orde. Maar ik voel wat minder leven…

Vrij logisch als je bedenkt dat het kindje minder bewegingsruimte heeft en de placenta aan de voorzijde ligt.. (Is overigens wat omhoog gekomen…)

Uit voorzorg, (beter een keer teveel dan een keer te weinig) naar het ziekenhuis doorverwezen voor een CTG en evt echo.

Bij de CTG sloeg het apparaat op tilt (lag aan kindbewegingen, waardoor het apparaat het hartslagje minder kon registreren en error aangaf. Maar omdat ik op dat moment ook mijn buik zag bewegen (maar dus niet de beweging zelf voelde) was ik er niet ongerust om. Verder zag de ctg er goed uit.

Omdat ik op 40w en 6 dgn zit toch nog even naar de gyn geweest voor een echo. Ook op de echo waren goede kindbewegingen te zien volgens de gyn (hij had het meekijkschermpje uit staan, dus ik kon niet meekijken…)

Geslacht was niet goed te zien, dus hij durfde er geen uitspraken over te doen. (Ga er dus nog steeds maar vanuit dat het een girl wordt…)

Wat was verder te zien op de echo:

• Hoofdje lag naar beneden.
• Placenta is omhoog gekomen en ligt nu zowat midden van de buik thv mijn navel.
• DBP (dwarsdoorsnede hoofdje) is 10,10 cm (vergelijkbaar met een gemiddelde van 42 weken en 0 dagen)
• Hoofdomtrek is 34,20 cm (vergelijkbaar met 40 weken en 2 dagen)
• Buikomtrek is 33,10 cm (vergelijkbaar met 39 weken en 5 dagen, geen dikkertje dus…)
• Femurlengte 7,50 cm (dat is onder of bovenbeentje geloof ik, vergelijkbaar met 41w en 6 dagen)
• EFW (gewicht) is 3409 gram(, vergelijkbaar met 38 weken en 6 dagen.)

Nou hoop ik toch echt dat die bevalling eens een keer gaat beginnen… (Om er maar snel weer vanaf te zijn en niet ingeleid te hoeven worden…) De doula gaat binnenkort op vakantie en het zou jammer zijn als ze er niet bij kan zijn… (Maar ja, daar heeft die kleine, die bepaald wanneer ze eruit komt, geen boodschap aan…)

Afgelopen vrijdag was ik uitgerekend.

Maar die dag is verstreken zonder dat er wat gebeurde.

Ook het weekend is er niets gebeurd. En nu is het alweer maandagavond…

Ik ben benieuwd wanneer het zover is, wanneer ons kleintje het aandurft om de veilige buik van mamma te verlaten en bij pappa en mamma in de armen, stapje voor stapje de grote wijde wereld te gaan ontdekken.

Wist je dat slechts 5% van alle baby’s exact op de uitgerekende datum wordt geboren? En dat 80% binnen 10 dagen na die datum komt?

Wanneer ons kindje komt, dat weet ik niet, maar ze valt in ieder geval binnen die 100% die exact op hun verjaardag wordt geboren. Dat is in ieder geval zeker.

Het is wel spannend… Van mij mag ze eruit. Maar van de andere kant, als ze nog fijn een paar daagjes wil blijven zitten heb ik er ook niet zo’n moeite mee. (Ja ik weet het, ik piep anders als ik voor de 36ste keer op een dag op de wc zit omdat ik plasaandrang heb en er weer bijna niets uit komt… en als ik wat last heb van mijn buik en bekken of weer sta te kokhalzen bij de wc, omdat het maagzuur omhoog komt…) Maar vooralsnog is het toch vol te houden. En intussen ga ik gewoon door met de dagelijkse dingetjes. Afspraken maak ik even niet… Want ik weet niet of ik ze af kan zeggen op tijd…

Mijn dagen kom ik wel door hoor. Nog even wat schilderen (ik ben die gitaar dus nog een goudrandje aan het geven…) Of tekenen. Zorgen dat tussendoor de voorraad goed aangevuld blijft in de keuken- en koelkast… Zodat we als het zover is even vooruit kunnen. De adreslijst van het geboortekaartje op orde krijgen (moet ik nog steeds doen…)

En het geboortekaartje heb ik al uitgezocht, die moet alleen z.s.m. na het moment surpreme ge-update worden met de juiste datum, tijd, lengte en gewicht en natuurlijk een fototje van ons wondertje… En mocht ik vannacht bevallen of morgen overdag, dan is dat nog niet klaar en die adressenlijst ook niet, nou dan komt dat maar later, dat kaartje… Ik wil de eerste kraamdagen toch voornamelijk rust hebben. Dus is het niet erg als niet 100% , maar slechts 5% van al onze kennissen/familie enz… al meteen op de hoogte is…

Verder doodt ik de tijd met nog even de laatste inkopen (nieuw strijkijzer, want de oude was stuk, stofzuigerzakken waren op enz…) en computerspelletjes spelen… En natuurlijk veel rusten…

Oh ik hoop maar dat ze wel voor de 19de wil komen, want die dag gaat onze doula op vakantie…

<p>De knutselfrutsels zijn inmiddels af.</p>

<p>Op de gitaar (groeimeter) en de piano (kapstokje) na hangt ook alles al op de plek waar het voor bedoeld is. De gitaar heb ik zelfs met wat goudlak nog een beetje verder opgepimpt, dan je hieronder op de foto ziet (Want dat heb ik vanmiddag nog gedaan.)</p>

De opgepimpte (voorheen saaie) plafonniere:

Het opgepimpte kinderledikantje:

Het kapstokje:

De groeimeter (Nu heeft het rode gitaar gedeelte een gouden randje… en de vale plekken op het rode gedeelte heb ik bijgewerkt. Ook bovenaan, zeg maar de vleugelmoeren waaraan de snaren vastzitten, heb ik nog goud gespoten.) En de "schroeven" zijn goed geworden.

Nog wat schilderijtjes:

Tweemaal een drieluik.

Een zelf geschilderd, en een bestaat uit rest-stofjes van de gordijnen, die heb ik met een nietpistool op een plankje bevestigd.

Ok deze laatste afbeelding bevat niets knutselachtigs… Maar die kan ik ook hier wel plaatsen. In de kinderkamer hebben we een inbouwkast waar we een IKEA gordijn voor hebben gehangen. In die kast heb ik 13 manden staan (babycentre Duiven.) Hierin zitten (of komen) de kleertjes (die nog niet in gebruik zijn, de andere kleertjes die hangen eronder aan hangertjes.) Maar ook speelgoed, evt beddengoed enz… Ik vind die manden wel fris en opgeruimd staan. Het maakt de kast, met die diepe planken in ieder geval aantrekkelijker voor de kinderkamer dan als er stapeltjes met kleine kleertjes op zouden liggen. Want dat vind ik met die diepe planken geen gezicht. De ballon is ook van de IKEA

Vandaag heb ik nog haakjes gekocht om de piano en gitaar mee aan de muur te kunnen hangen. Daar moet ik binnenkort (als dat nog gaat lukken) wel eerst wat gaatjes, pluggen en schroeven voor in de muur krijgen. Ik had daar nog even mee gewacht, omdat de buurvrouw inmiddels is bevallen (mijn zwangerschaps-zwemmen-maatje) en het leek me wel aardig om dan even te wachten met boren…

Via marktplaats nog maar een stapeltje kleertjes (rompertjes, boxpakjes, leuke shirtjes…)gekocht,

want volgens ervaringsdeskundige vriendinnen had ik toch echt meer rompertjes nodig…

Voornamelijk de maatjes 50/56/62/68  Wat ik denk ik nog wel nodig heb is wat meer losse broekjes, maar ach, voorlopig, voor tijdens de kraamdagen heb ik die genoeg, later komt wel meer… En ik kan dat ook speciaal vragen aan de kraamvisite denk ik… leuke broekjes, rokjes enz. voor de baby… En wie weet is het wel veel te warm en volstaat een rompertje of shirtje met luier…

Ook heb ik via marktplaats voor 5 euro nog een hangmatje gescoord voor in de box… Ventileert goed en dat is wel fijn bij ‘s zomers weer…

De knutselfrutsels zijn inmiddels af.

Op de gitaar (groeimeter) en de piano (kapstokje) na hangt ook alles al op de plek waar het voor bedoeld is. De gitaar heb ik zelfs met wat goudlak nog een beetje verder opgepimpt, dan je hieronder op de foto ziet (Want dat heb ik vanmiddag nog gedaan.)

Afgelopen woensdag, bij 39 weken en 4 dagen zwangerschap heb ik thuis een bellypaint laten maken.

Het resultaat: